Ίων Δραγούμης

pliris othoni

Λουδοβίκος

pliris othoni

Τα κόκκινα λουστρίνια

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ

Ειρήνη Μάρρα

(ένα διαφορετικό τέλος , από τη μαθήτρια της Α ΄ τάξης του γυμνασίου Κωστοπούλου Θεοδώρα)

   Είχε στον νου του ολοένα την κόρη του δασκάλου. Δεν έβλεπε μπροστά του. Επιτέλους έμεινε μόνος με τη μάνα του. Της μίλησε. Της άνοιξε την καρδιά του, της εμπιστεύτηκε το σχέδιό του. Εκείνη, όταν άκουσε τι είχε στο μυαλό του, έμπηξε τις φωνές, άρχισε να τραβάει τα μαλλιά της. « Θα με διώξει ο δάσκαλος από τη δούλεψή του κι έχουμε ανάγκη τα λεφτά του! Πήραν τα μυαλά σου αέρα!», του φώναξε και βγήκε χτυπώντας πίσω της δυνατά την πόρτα. Ο νεαρός τσαγκάρης έμεινε κάμποση ώρα σκεφτικός και μετά το αποφάσισε: Θα πάει να την βρει μόνος.

     Ήταν Σάββατο απόγευμα, όταν ξεκίνησε για το σπίτι του δασκάλου. Ήξερε πως κάτι φορές έβγαινε μονάχη για να πάει να ανάψει το καντήλι στο ξωκλήσι του Αϊ-Γιάννη. Μπορεί λοιπόν σήμερα και να στεκόταν τυχερός. Όταν έφτασε στον κήπο του σπιτιού της τα πόδια του άρχισαν να τρέμουν. Την είδε που ήταν ψηλά, στο δωμάτιό της και ετοιμαζόταν. Η καρδιά του φτερούγισε κι ένα γλυκό μούδιασμα ένιωσε σε όλο του το κορμί. Σε λίγο το κορίτσι κατέβηκε και άρχισε να περπατά με γρήγορο βήμα. Αυτός την ακολουθούσε. Ο δρόμος γινόταν απόμερος και σε μια στροφή, της βγήκε μπροστά. ?Στάσου μια στιγμή!? την παρακάλεσε. Η κοπέλα σάστισε κι αυτός άρχισε να της λέει κάτι λέξεις ασυνάρτητες, η φωνή του έτρεμε και κόμπιαζε. Η κοπέλα έμενε ασάλευτη. Τότε αυτός σαν σε όνειρο άκουσε τη φωνή του να λέει: "Με θυμάσαι καθόλου; Είμαι ο γιος της παραδουλεύτρας. Θέλω να σου πω ότι σε αγαπάω, πεθαίνω , και τη ζωή μου στη δίνω αν το θελήσεις!? Στα χέρια του κρατούσε τα παπούτσια. Αυτά τα έφτιαξα για σένα", είπε ο νεαρός με μάτια που πετούσαν φλόγες. Η κοπέλα δεν μιλούσε καθόλου, μόνο τον κοίταζε βουβή. Εκείνη την ώρα όμως από κάπου εκεί κοντά ακούστηκαν φωνές, κάποιοι πλησίαζαν. Ο νεαρός τα σάστισε, λαχτάρισε! Εκείνη άπλωσε τα χέρια της να πάρει τα γοβάκια. Τα χέρια τους ενώθηκαν και εκείνος τότε έσκυψε, της έδωσε ένα φιλί και αμέσως έφυγε, χάθηκε πίσω από του θάμνους!

     Οι ώρες έγιναν μέρες, οι μέρες εβδομάδες και μήνες και αυτός δεν ξαναφάνηκε. Η κοπέλα έμενε ώρες κάθε μέρα μπροστά στο παράθυρό της, κοιτάζοντας τον δρόμο, μήπως και φανεί πάλι εκείνος ο νεαρός, αλλά αυτός δεν ξανάρθε, ούτε θα ερχόταν ποτέ πια, όμως εκείνη δεν το ήξερε και έμενε εκεί στο παράθυρο να κοιτάζει, κρατώντας στα χέρια της τα κόκκινα λουστρίνια και βαθιά στην καδιά της εκείνο το φιλί!

Eνδοσχολική βία (2)

   Η ενδοσχολική βία είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μας. Εκδηλώνεται με διαφορές μορφές όπως λεκτικά, σωματικά, πνευματικά και ψυχολογικά. Στη σημερινή εποχή πιο έντονα στους σχολικούς κύκλους συναντάμε την λεκτική και την σωματική βία.

           Είναι γενικά παραδεκτό το γεγονός ότι τα παιδιά σήμερα αντιμετωπίζουν πολύ συχνά την λεκτική και την σωματική βία. Η πρώτη μορφή αφορά την κακή και απαράδεκτη χρήση προσβλητικών λέξεων ή σχολιασμών προς το πρόσωπο του ατόμου. Πολύ συχνά τα παιδιά ανταλλάσουν άσχημες κουβέντες μεταξύ τους. Συνήθως, ο ένας χαρακτήρας είναι πιο επιθετικός απέναντι στον πιο αδύναμο και εκεί παρουσιάζεται το φαινόμενο της λεκτικής βίας. Απειλές, προειδοποιήσεις, εκβιασμοί, βρισιές αυτά είναι τα πιο συνηθισμένα που συμβαίνουν.

           Επιπρόσθετα, πέρα από τη λεκτική βία, επίσης συχνά βλέπουμε τη σωματική βία στα σχολεία. Δημιουργούνται παρέες ή αλλιώς κλίκες που έχουν επιθετική συμπεριφορά απέναντι σε κατώτερα ή πιο αδύναμα παιδιά. Σ' αυτά τα άτομα υπάρχει συνήθως ένας που θεωρείται "αρχηγός" και κατευθύνει και τους υπολοίπους. Βρίσκουν παιδιά που δεν έχουν το θάρρος ν' αντισταθούν ή να αντιμιλήσουν κι εκεί φέρονται βίαια κι άσχημα.

           Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι τα φαινόμενα βίας στα σχολεία προέρχονται κυρίως από τη συμπεριφορά που ξεκινάει από την οικογένεια. Συνήθως, παιδιά παραμελημένα από τους γονείς τους, με χωρισμένους γονείς ή με βιώματα βίας μέσα στο σπίτι τους, ξεσπούν στο σχολείο αντιδρώντας έτσι άσχημα για να επιβληθούν σε άλλα παιδιά.

             Τα παλαιότερα χρόνια τα δείγματα ενδοσχολικής βίας βίωναν οι μαθητές από τους δασκάλους. Κατά 90% η αιτία μπορεί να ήταν το ότι ο μαθητής δεν είχε διαβάσει ή είχε ξεχάσει κάποιο πράγμα που ήταν απαραίτητο για το μάθημα΄ ασήμαντοι λόγοι για να αντιδρά έτσι ένας καθηγητής απέναντι σ' ένα παιδί. Ευτυχώς στις μέρες μας δεν παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα, οι καθηγητές είναι πιο κοντά στους μαθητές, προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά να κατανοήσουν και να συμμορφωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο στους κανόνες του σχολείου και της κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, σήμερα η βία εκδηλώνεται κατά κύριο λόγο μεταξύ παιδιών ίδιας ή κοντινής ηλικίας, ή με την μορφή εκμετάλλευσης ή απειλής.

            Σ' ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου είδους βίας έτυχε να γίνω μάρτυρας πριν λίγες μέρες έξω από το γυμνάσιο του χωριού μας. Μια ομάδα παιδιών εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία ενός άλλου παιδιού, πιο συνεσταλμένου και με λιγότερο θάρρος και το πίεσαν να κάνει μια πολύ υποτιμητική πράξη. προκειμένου να βγάλουν χρήματα έβαλαν το παιδί να ζητιανεύει στα μαγαζιά της γειτονιάς με το πρόσχημα ότι έχασε τα χρήματα που του έδωσε η μάνα του και πως δεν πήρε φαγητό και αν το μάθαινε αυτή θα τον χτυπούσε. Όταν άκουσα το παιδί να λέει αυτό το ψέμα μου έκανε εντύπωση και το παρακολούθησα όσο γυρνούσε στη γειτονιά. Στο τέλος διαπίστωσα πως οι "φίλοι" του τον είχαν βάλει να το κάνει αυτό και του πήραν τα λεφτά. Το παιδί κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια και τον βοήθησα. Αυτός θέλησε να πάρει τηλέφωνο τη μητέρα του. Την πήρε μίλησαν κι εγώ της εξήγησα το γεγονός επειδή ήμουν μπροστά και τον υποστήριξα. Θεωρώ πως ήταν το πιο άσχημο δείγμα ψυχολογικής και πνευματικής βίας που μπορεί να συμβεί.

            Μια λύση να μειωθούν τα φαινόμενα βίας μέσα στο χώρο του σχολείου είναι οι καθηγητές να πλησιάζουν πιο πολύ τους μαθητές. Όταν συμβαίνει ένα τέτοιο άσχημο γεγονός ο μαθητής που θα έχει ανάγκη από βοήθεια πρέπει να έχει το θάρρος να μοιραστεί το πρόβλημα του ώστε μετά με τη σειρά του ο καθηγητής να δώσει μία λύση στο πρόβλημα του παιδιού.

            Τέλος στο μέλλον, για να εξαλειφθούν αυτά τα προβλήματα βίας στους σχολικούς χώρους, πιστεύω ότι θα βοηθήσει και η παρουσία των καθηγητών που είναι σίγουρα πολύτιμη!!!

Είμαστε όλοι ίδιοι - Είμαστε όλοι διαφορετικοί

Βούναργο, 13/05/2014

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ-ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ

 Μια αλήθεια τόσο υπαρκτή, όσο και ξεχασμένη! Όλοι γνωρίζουμε πως η εικόνα του τέλειου φυσιολογικού ανθρώπου δεν υπάρχει. Κάθε άνθρωπος έχει δυνατότητες και αδυναμίες, ικανότητες και δυσκολίες. Κάθε άνθρωπος μοιάζει με όλους τους άλλους και συγχρόνως διαφέρει απ' όλους τους άλλους. ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ!

   Κι όμως, πάντοτε το «διαφορετικό» επείχε τη θέση "αποδιοπομπαίου τράγου" στους κόλπους μιας κοινωνίας, θεωρούνταν υπεύθυνο για τη γενικότερη κοινωνική παθογένεια, συντελούσε τον αδύναμο κρίκο της πολιτείας, χωρίς να αντιδρά, αλλά να υπομένει και να ανέχεται. Σήμερα, που η κακοδαιμονία της ελληνικής κοινωνίας, και γενικότερα της ανθρώπινης κοινωνίας, είναι μεγάλη, οι ρατσιστικές αντιλήψεις αναζωπυρώνονται και εξελίσσονται με γρήγορους όσο και επικίνδυνους ρυθμούς: μετανάστες, τσιγγάνοι, εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, άτομα με ειδικές ανάγκες αποτελούν θύματα ρατσισμού.

     Έντονα κοινωνικά προβλήματα, ανεργία, φτώχεια, οικονομική ανέχεια, λανθασμένες προκαταλήψεις και στερεότυπα, εθνικιστικά αισθήματα, φόβος για το άγνωστο, αισθήματα ανωτερότητας ( που πηγάζουν από αίσθημα κατωτερότητας) και εν γένει η έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας μπορούν να οδηγήσουν στην υιοθέτηση ρατσιστικών συμπεριφορών.

            Η κοινωνία μας οφείλει να γνωρίζει ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν επιδρούν μόνο στα άτομα που υφίστανται διακρίσεις, αλλά καθιστούν ευάλωτο ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο στο οποίο ανήκουν τα θύματα, και το επηρεάζουν αρνητικά, καθώς καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, δημιουργούνται εντάσεις, συγκρούσεις και ανασφάλεια. Κι ο χειρότερος κίνδυνος είναι ότι ,μέσα σ' αυτό το πολωτικό κλίμα, θύτες και θύματα είναι εύκολο να γίνουν θύματα εκμετάλλευσης και χειραγώγησης εξυπηρετώντας οικονομικά και ιδεολογικά συμφέροντα.

            Το ερώτημα είναι ποιες αντιστάσεις μπορεί να αναπτύξει ο σύγχρονος άνθρωπος απέναντι σ' αυτούς τους κινδύνους που ελλοχεύουν στη σημερινή πραγματικότητα, ώστε να ζούμε σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και συναδέλφωσης. Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι τα προβλήματα ξεπερνιούνται μόνο με συνεργασία, αγάπη και κατανόηση. Ο ΑΛΛΟΣ είναι αδελφός κι όχι εχθρός, όπως διατείνονται συχνά ακόμα και μεγάλοι σύγχρονοι φιλόσοφοι. Έχει γίνει πλέον κατανοητό ότι ο δρόμος προς τη σωτηρία και την ευημερία, ακόμα και την προσωπική, περνάει μέσα από το συνάνθρωπο. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ. Το πρόβλημα του συνόλου είναι κι ατομικό μας πρόβλημα και το ατομικό είναι και συλλογικό!

Χρειάζεται ΠΑΙΔΕΙΑ, πνεύμα οξύ και ισχυρές ηθικές αντιστάσεις. Ιδιαίτερα εμείς, ως νέοι άνθρωποι , πρέπει να έχουμε την προσοχή μας τεταμένη και πνευματική εγρήγορση, ώστε να μην παρασυρόμαστε από λάθος πρότυπα και στερεότυπα, που έντεχνα προωθούν κύκλοι συμφερόντων με ίδιον όφελος.

            Άλλωστε, ας σκεφτεί ο καθένας μας ... πόσο εύκολο είναι να έρθει κανείς στη θέση του διαφορετικού;

Τάγαρη Ευανθία-Βασιλική

Γ΄ Τάξη Γυμνασίου

Περισσότερα Άρθρα...

  1. Eνδοσχολική βία
  2. Ελλάδα
  3. Φιλία